the_dreamingPisa suave porque pisas mis sueños
|
804 octubre 2011, San Francisco de Asís.
Vento Lois![]() Cuspídeme enriba cando pasedes por diante do lugar onde eu repouse, enviándome unha húmida mensaxe de vida e de furia necesaria. Escupidme encima cuando paséis por delante del lugar donde yo repose, enviándome un húmedo mensaje de vida y de furia necesaria. (epitafio de Lois Pereiro grabado en piedra en su tumba de Santa Cristina del Viso) "A inmersión no silencio é o que distingue ós que aman con espírito suicida dos que somentes son un soño breve" (Lois Pereiro) "La inmersión en el silencio es lo que distingue a los que aman con espíritu suicida de los que solamente son un sueño breve" (Lois Pereiro)
Este año dedicamos el Día de las Letras Gallegas a Lois Pereiro (Monforte de Lemos, 1958 - A Coruña, 1996). Considerado un poeta de culto, representante de la eclosión creativa de los 80 y de la contracultura, sus poemas reflejan su vida marcada por la enfermedad. Aunque publicó poemas y artículos en varias revistas culturales y formaba parte del colectivo Grupo de Amor e Desamor que editó dos libros con ese mismo título: "De amor e desamor" (1984) y "De amor e desamor II" (1985), Lois Pereiro sólo publicó dos libros en vida "Poemas 1981/1991" (1992) y "Poesía última de amor e enfermidade" (1995). El resto de su obra se publica tras su muerte en A Coruña en 1996.
***************************************************************** “Esvaise a dor e chega o soño”, extraído de edicións Positivas: "Se desvanece el dolor y llega el sueño”, extraído de edicións Positivas: Ahora creo que ya podría (Pereiro, 2006:15)
*** Somentes Solamente (Pereiro, 2006: 17, vv. 1-4) *** "Transmigración" Esta enerxía xa non vai ter fin, non foi creada nin será destruida.
Irá ocupando diferentes vidas,
transformándose en emocións alleas
tatuadas noutros corpos paralelos,
en simultáneas procesións
sen pausa.
Nun cálido universo apaixonado
voume dosificando con usura,
ata que chegue a hora de voltar,
canso e feliz,
ó punto de partida. Agosto, 95 Poesía última de amor e enfermidade 1995 "Transmigración" Esta energía ya no va a tener fin, no fue creada ni será destruida. Irá ocupando diferentes vidas, transformándose en emociones ajenas tatuadas en otros cuerpos paralelos, en simultáneas procesiones sin pausa. En un cálido universo apasionado me voy dosificando con usura, hasta que llegue la hora de volver, cansado y feliz, al punto de partida. Agosto, 95 Poesía última de amor e enfermidade 1995
***
Nos hemos comprado un coche![]()
Nos hemos comprado un coche como este. Y da un poco de miedo. Vivimos en un pueblo pequeño de 2300 habitantes y para cualquier cosa, ir al dentista, hacer una fotocopia o comprar un libro tienes que ir a la ciudad más cercana. Y la ciudad más cercana está a 150 kms. Las distancias aquí son grandes. Asi que nos hemos comprado un coche. La última vez que decidí comprar un coche con alguien poco antes de hacerlo el Universo dio un vuelco de un día para el otro y nuestros planes se hicieron añicos como un cristal. Ese día le realidad me dejó un pedazo de cristal incrustado que de vez en cuando duele y me recuerda que sigue ahí, incluso en los momentos felices. Así que da un poco de miedo. Pero nos hemos comprado un coche y el Universo sigue en pie. Una pequeña parte de mi siempre vivirá con miedo al mañana. El resto de mi lucha contra ese miedo y se esfuerza en disfrutar de la felicidad aquí y ahora. Tenemos un coche y muchos planes. Así que deseadnos suerte. El Gigante del Frío![]() ©ViretaHace unos días llegó el regalo de bodas de Vireta. Además de esta preciosa ilustración (y otra para Craig) nos ha regalado sus palabras en
Para leer el post de Vireta: http://virvireta.blogspot.com/2011/02/carmen-y-su-gigante-del-frio.html?spref=fb Carne para la máquina |
|||||||||
© Skoczek "The sky was the color of television tuned to a dead channel"El futuro es ahora gente. Estaba leyendo por ahí cómo hay gente que modifica en tiempo real el audio de su TV del ordenador para eliminar el ruido de las vuvuzelas esas, y cómo unos bibliotecarios en EEUU se proponen almacenar mundos virtuales y juegos de vídeo. Esto es algo que leí hace años en Holy Fire de Bruce Sterling. |

Hace un par de semanas dentro del programa del Museo Urbano de Arte Urbana (MUAU) trajeron a una artista sudafricana cuyo sobrenombre es Faith47 que decoró con este graffitti el muro que está al lado de mi casa. Según la artista, el mural que veo desde mi ventana representa entre otras cosas la fe y el destino. En el graffitti de la parte posterior leemos "Corazón". Y eso que está detrás del corazón es mi casa.
:)


© Michael Morgenstern "Are Aliens Watching Us?"
Hace una semana vinieron unos tipos del Ayuntamiento y talaron el ciprés de delante de mi casa en el que anidaban las urracas que contaba todos los días para saber si tendría tristeza, alegría, un niño, una niña...
El ciprés tenía mínimo setenta años y era enorme. Al parecer algunas vecinas llevaban años protestando porque les tapaba las vistas y daba sombra.
Así que ahora están encantadas: Ya pueden ver la carretera. El puto pervertido del bloque de enfrente que lleva toda la vida espiando con prismáticos a las vecinas ahora puede ver las ventanas de todos los pisos, incluyendo el mío.
Y yo me he quedado sin urracas y sin intimidad.

Blog creado con Blogia.
Blogia apoya: Fundación Josep Carreras